هیچ چیزمان مشترک نیست

پتروس 

دستشان که بر دهانم است

 

پتروسی هم اگر گیرشان بیاید

 

از خود گذشته گیجش می کنند

 

وسوراخهای دماغم را

 

 تا همیشه شب نگه خواهد داشت

 

 

نفس که نم گرمی دارد

 

بیرون بیاید یک قطره هم قطره ای است

 

با چشم های خواب الود

 

مرده های یخ زده را می نگرم

 

و پتروس را

 

 

 

  

 

 

 

-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-

 

پیچک

 

چشمهایم را که می بندم

 

در خوابم که نه

 

زیر پلکهایم فرو می شوی

 

ازتو که سیر نمی شوم

 

شب را به ناسزا می کشم

 

 ولحظه های خالی از تورا

 

 

زیر پوست ذهنم

 

 پیچشت شروع می شود

 

 تا تمام فکرم را پیچک می شوی

 

 سپیده دمان که تنت گل می کند

 

چشمهایت را خمار می شوم

 

 و روز را

 

 بی فروغ چشمهایت

 

 به خواب می روم

 

 

 

 

 

-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-

 

 

 

 

 

در نظاره تو

 

 بالا تر از شکل هندسی ستارگان

 

 زانو به بغل گرفته می بینم

 

 خدای را

 

 

 

 

 

 

 

 

-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-

 

 

 

 

 

 

 

دفتر سفید

 

 

برای نوشتنت

 

دفترم را که باز می کنم

 

لب ها یت داغ

 

گو نه ها یت سرخ

 

چشم ها یت سیاه تر می شوند

 

مو هایت را باد می شوم

 

یک خواب که بگذرد

 

چشمهایت را می بندی

 

لب هایت سرد

 

گونه هایت سفید

 

و موهایت

 

خط های موازی

 

یک دفتر سفید می شوند